Miesięczne archiwum: Marzec 2014

RODZINA BARTONELLACEAE

Do rodziny tej należy jeden gatunek chorobotwórczy dla człowieka Bartonella bacilliformis, która występuje w Ameryce Płd. i wywołuje tam dwie jednostki chorobowe: gorączkę Oroya (silna niedokrwistość i wysoka temperatura) oraz brodawczakowatość peruwiańską.

Ze względu na niewielkie możliwości spotkania tych chorób w naszym kraju, nie omawiamy bliżej ich właściwości. Opisy tych zarazków znajdują się w podręcznikach zakaźnych chorób tropikalnych.

Czytaj dalej

Fizjopatologiczny mechanizm działania riketsji

Fizjopatologiczny mechanizm działania riketsji polega na początkowym rozmnażaniu się ich w układzie siateczkowo-śródbłonkowym, skąd dostają się do krwi i ulegają rozsianiu po całym organizmie. Zarazki umiejscawiają się w naczyniach włosowatych wszystkich narządów, gdzie na skutek działania swoistej toksyny zniszczeniu ulega śródbłonek, pojawiają się w skórze wybroczyny, a w narządach zakrzepy drobnych naczyń. Najwięcej zmian występuje w ośrodkowym układzie nerwowym, w mięśniu sercowym, w śledzionie, wątrobie i nadnerczach.

Czytaj dalej

Odczyn skórno-alergiczny

Odczyn skórno-alergiczny jest dodatni dopiero po dłuższym czasie choroby i dlatego jest rzadziej w diagnostyce stosowany.

Wykazanie podwyższonego miana immunoglobulin IgM przy prawidłowym poziomie IgG świadczy o świeżym zakażeniu. Szczególne znaczenie ma wykazanie IgM u noworodków, oo świadczy o zakażeniu płodowym.

Podstawowe cechy epidemiczne. Sposób zakażenia jest dziś jeszcze nieznany. W niektórych krajach 85% niemowląt wykazuje dodatnie odczyny serologiczne. Częściej spotyka się zakażenia kobiet wiejskich, co wskazuje na możliwość odzwierzęcego pochodzenia zakażenia.

Czytaj dalej

Riketsja duru plamistego endemicznego (Rickettsia typhi)

Zarazek ten został wykryty przez Wolbacha i Todda w 1920 r. W literaturze lekarskiej zarazek nazywany jest także R. mooserii Dermacen- troxenus typhi, rzadziej nadaje się mu jeszcze inne nazwy.

Morfologia zarazka, właściwości fizjologiczne i wrażliwość na czynniki zewnętrzne jest bardzo zbliżona do R. prowazekii. Chorobotwórczość. R. typhi wywołuje u człowieka ostrą gorączkową chorobę zakaźną, znaną pod nazwą duru endemicznego, szczurzego. W basenie Morza Śródziemnego chorobę tę nazwano gorączką żeglarską. W innych częściach świata dur szczurzy nazywa się durem plamistym meksykańskim, mandżurskim lub malajskim.

Czytaj dalej

Mechanizm działania toksyny błoniczej

W genomie maczugowców błonicy stwierdza się prawie zawsze profagi beta („tox+”), które determinują toksyczność szczepu. Poprzez eliminację profagu z komórki można w warunkach laboratoryjnych uzyskać szczep nietoksyczny i – odwrotnie – na drodze lizogenizacji atoksycz- nego szczepu fagiem beta można otrzymać szczep toksyczny jest to zjawisko konwersji lizogennej.

Czytaj dalej

Test neutralizacji

następnie dodaje się kilka kropel roztworu błękitu metylenowego. Po wstrząśnięciu ogląda się kroplę zawiesiny na szkiełku podstawowym w mikroskopie. Liczy się organizmy zabarwione i nie zabarwione błękitem. Preparat kontrolny powinien wykazać 90% pasożytów zabarwionych, preparat z siarowicą badaną, w której znajdują się przeciwciała – duży procent pasożytów nie zabarwionych. Mechanizm odczynu polega na uszkodzeniu przez przeciwciała błony komórkowej toksoplazm, które z tego powodu nie mogą zatrzymać barwnika, podczas gdy nie uszkodzone toksoplazmy barwią się intensywnie na kolor niebieski.

Czytaj dalej

Grzybica głowy

-4. Grzybica głowy (tinea capitis) występuje w wieku dziecięcym i wygasa po pokwitaniu, nawet bez leczenia. Grzyby rozwijają się wewnątrz lub na zewnątrz włosów albo na skórze. Oprócz stanu zapalnego, złusz-

czenia skóry i wytwarzania się pęcherzyków, w głębszych warstwach skóry spostrzega się rozszerzenie naczyń i nacieczenia komórek. W zależności od tego, czy zakażenie zostało wywołane grzybem Microsporum czy Trichophyton, włosy ulegają złamaniu blisko skóry głowy lub na samej skórze.

Czytaj dalej

Riketsje dobrze namnażają się w organizmach stawonogów

Riketsje dobrze namnażają się w organizmach stawonogów w jelitach wszy i organizmie kleszczy. 2. Hodowla riketsji w zarodku kurzym in vivo. Do zakażenia używa się

-7- dniowe zarodki. Riketsje dobrze namnażają się w błonie kosmówkowo- -omoczniowej, a najlepiej w woreczku żółtkowym. Otrzymuje się bardzo wysokie miana, zwykle około 109,° komórek na ml. Ten rodzaj hodowli wykorzystywany jest do wytwarzania szczepionek i antygenów do odczynów serologicznych.

Czytaj dalej

Choroba Brilla

Choroba Brilla. W 1898 r. w Nowym Jorku Brill obserwował chorych na lekkie postacie duru plamistego. Chorzy ci nie mieli kontaktów ani z chorymi na dur plamisty (dur plamisty w USA nie występuje), ani nie mieli wszy. .Byli oni emigrantami z Europy i podawali, że przed 20-30 laty chorowali na dur plamisty. Lekarze nie wypowiadali się wówczas co do etiologii tej choroby.

W 1934 r. Zinser stwierdził, że choroba Brilla wywoływana jest przez R. prowazekii u tych ludzi, którzy kilkadziesiąt lat temu chorowali na dur plamisty. Zarazek trwa w organizmie w stanie utajenia i po obniżeniu się odporności ponownie wywołuje lekką postać duru. Pogląd ten utrzymuje się do dziś.

Czytaj dalej

Rodzaj Isospora

Rodzaj Isospora pasożytuje w jelicie cienkim człowieka i zwierząt. W świecie zwierzęcym szeroko rozpowszechnione są Isospora belli i Isospora hominis wywołujące kokcydiozę owiec, świń, kóz, bydła spotyka się je również u zwierząt laboratoryjnych, u drobiu, u gryzoni. U ludzi znane są sporadyczne lekkie zakażenia, przebiegające z biegunką, które ulegają samowyleczeniu. Człowiek zakaża się drogą pokarmową przez oocysty pochodzące najczęściej od kotów i królików. Rodzaj ten ma podobny cykl życiowy jak Plasmodia, ale bez drugiego gospodarza.

Czytaj dalej

Wysuszenie riketsji

Wysuszenie riketsji powoduje ich konserwację. W wysuszonym kale wszy lub w martwych wysuszonych wszach zachowują żywotność przez 3 miesiące.

Chorobotwórczość. R. prowazekii wywołuje u człowieka ostrą gorączkową chorobę zakaźną, zwaną durem plamistym epidemicznym (dur osut- kowy, dur historyczny, dur nagminny, dur wysypkowy, tyfus głodowy) – Typhus exenthematicus. Drugą jednostką chorobową wywoływaną przez ten zarazek jest choroba Brilla (Morbus Brillii). Zakażone wszy także chorują i giną po 8-15 dniach.

Czytaj dalej

Wyniki odczytuje się w mikroskopie fluorescencyjnym

Wyniki odczytuje się w mikroskopie fluorescencyjnym z ciemnym polem widzenia. Przeciwciała wykrywane w tym odczynie pojawiają się w surowicy chorych na kiłę najwcześniej około 7-10 dnia po wystąpieniu objawu pierwotnego i osiągają najwyższy poziom w drugim okresie kiły. W okresie kiły narządowej można je stwierdzić w mianach mniej lub bardziej wysokich. Tylko w niewielkim odsetku przypadków mogą zaniknąć samoistnie. Obecnie wprowadzono odczyn immunofluorescencji

Czytaj dalej

Chorobotwórczość

i w obecności mieszaniny flory bakteryjnej (którą się odżywiają). W hodowli nie wytwarzają cyst. W środowisku zewnętrznym formy wegetatywne szybko giną. W kale przeżywają kilka godzin. Cysty są oporne na zimno. W temperaturze chłodni mogą przeżyć kilka miesięcy. Są wrażliwe na wysuszenie. Niszczy je jod, 1% kwas karbolowy i 1% lizol.

Chorobotwórczość. Gdy cysty dostaną się do światła jelit, rozwijają się z nich trofozoity, które są wyposażone w enzymy proteolityczne i dlatego atakują błonę śluzową jelit. Powoduje to powstawanie małych owrzo- dzeń, które zawierają rozpadłe komórki, drobnoustroje i śluz. Owrzodzenia mogą łączyć się ze sobą. W tym okresie występuje często biegunka

Czytaj dalej

Kodzaj Geotrichum

Geotrichum stanowią rodzaj pośredni między dermatofitami i drożdża- kami. Są bardziej prymitywne niż dermatofity. Spory powstają z rozpadu nitki (artrospory) wielkości 5-10 !.im. Pierwszym, który je opisał był Link w roku 1809.

Spotyka się je w ziemi, ściekach mleczarskich i browarskich, na liściach i korzeniach roślin. Izoluje się je także z wydalin człowieka, należą do- stałych saprofitów przewodu pokarmowego. Jedynym przedstawicielem chorobotwórczym jest Geotrichum can- didum.

Czytaj dalej

Lamblia

Lamblia rozmnaża się przez podział podłużny. Pokarm pobiera przez absorpcję całą powierzchnią ciała. Cysty posożyta zawierają 4 jądra, skupione w przedniej części owalnej komórki i otoczone błoną jądrową.

Chorobotwórczość. Pierwotniak jest mało patogenny lub wcale nie wywołuje zakażenia. Znane jest nosicielstwo. Cysty można znaleźć w dużej ilości w kale ludzi zdrowych. Jeśli namnoży się ich bardzo dużo w jelitach, może dojść do lambliozy, do zaburzeń i zapalenia błon śluzowych dwunastnicy i jelita czczego, co powoduje wystąpienie ostrych lub przewlekłych biegunek. Kał może być wodnisty lub uformowany, o zapachu gnilnym. Mogą wystąpić objawy ogólne: zmęczenie, utrata masy ciała, bóle brzucha, wzdęcia. Prawdopodobnie następuje zaburzenie wchłaniania

Czytaj dalej