Miesięczne archiwum: Marzec 2014

W riketsjozach

W riketsjozach największe znaczenie ma stwierdzenie zjawiska dynamiki serologicznej, tj. wzrostu miana podczas przebiegu choroby. Znaczne zwiększenie ilości przeciwciał w ciągu kilku dni najlepiej świadczy

-0 etiologii choroby. 6. Wrażliwość na leki. W warunkach naturalnych (ustrój człowieka, zwierzęcia lub stawonoga) i w warunkach laboratoryjnych riketsje są wrażliwe na działanie antybiotyków o szerokim zakresie działania, takich jak: tetracykliny, chloramfenikol, erytromycyna oraz na mieszaniny antybiotyków, takich jak sigmamycyna (tetracyklina 4-oleandomycyna). W latach 1942-1945 w leczeniu stosowano kwas paraaminobenzoesowy, który skracał i znacznie łagodził przebieg duru plamistego. Jeszcze wcześniej przeprowadzono próby leczenia chorych za pomocą surowic odpor-nościowych, pochodzących od ozdrowieńców lub otrzymanych na królikach. Wyniki leczenia były niezadowalające. Dziś metody te (surowica

Czytaj dalej

Badania mikroskopowe

Ponieważ zakażenia dermatofitami przebiegają powierzchniowo, nie dochodzi do wytwarzania przeciwciał. Diagnostyka. Do badania można przesyłać epilowane włosy, zeskrobmy skóry i paznokci, które należy chronić przed wilgocią. Najlepiej przesyłać w kopertach (nie w probówkach!). Rozpoznanie można najpewniej postawić, oglądając włosy, skórę lub paznokcie w świetle Wooda. Jest to światło promieni o długości 366 !.im. Materiał zakażony Microsporum fluoryzuje kolorem zielonym, inne grzyby świecą kolorem białym lub żółtym, w zaciemnionym pokoju.

Czytaj dalej

W zakażonym organizmie

W zakażonym organizmie szybko wytwarza się odporność swoista. Przeciwciała (lizyny, aglutyniny, precypityny) pojawiają się we krwi 3-6 dnia od początku choroby. Odporność utrzymuje się przez szereg lat.

Diagnostyka. Celem wyosobnienia zarazka do badań można pobierać krew, popłuczyny z gardła, plwocinę i ewentualnie wymiociny. Najłatwiej jest zakażać krwią dootrzewnowo białe myszki. Jeśli zarazek namnoży się, to myszki padają w czasie 7-12 dni, najczęściej około 9 dnia od zakażenia. Pozostałe materiały wymagają specjalnego opracowania, które ma na celu zniszczenie flory bakteryjnej. W rozmazach wykony-wanych z płynu otrzewnowego lub narządów wewnętrznych zakażonej myszki, po zabarwieniu metodą Giemsy lub Macchiavellego, spostrzega się liczne ciałka elementarne, leżące wewnątrz cytoplazmy. Dokładne określenie gatunku polega na przeprowadzeniu badań biologicznych i wykonaniu odczynu immunofluorescencyjnego lub odczynu zobojętnienia surowicą swoistą. ^

Czytaj dalej

Wzrost

z makr o organizmu do hodowli sztucznej. Wzrost można otrzymać na pożywkach wzbogaconych białkiem zwierzęcym lub ludzkim (krew, plazma, surowica, hemoglobina, wyciągi tkankowe). Gonokoki są tlenowcami lub względnymi beztlenowcami. Lepiej rozwijają się w obecności 5-10°/o C02 i przy odpowiedniej wilgotności. Optymalna temperatura wzrostu wynosi 308-309 K (35-36°C). W temperaturze nieco wyższej niż 310 K (37°C) niektóre szczepy nie rozwijają się. Na podłożu płynnym rosną wolno, po 24 godzinach wzrost jest bardzo skąpy, po 2-3 dniach powstaje zmętnienie z lepkim osadem. Na podłożu stałym zwykle po 18-24-go- dzinnej inkubacji (niektóre szczepy po 2-3 dobach) tworzą cztery typy kolonii, które różnią się pod względem struktury i wielkości.

Czytaj dalej

Inne maczugowce

Corynebacterium ulcerans. W obrazie mikroskopowym i w hodowli na pożywce Clauberga pałeczka przypomina C. diphteriae t. gravis. Można sądzić, że jest to genotypowa odmiana tego typu maczugowców błonicy. U ludzi może powodować zapalenie migdałków i nieżyty górnych dróg oddechowych. Wytwarza słabą toksynę, która jest neutralizowana przez antytoksynę błoniczą. Jest wrażliwa na działanie niektórych fagów litycznych Corynebacterium diphteriae. W odróżnieniu od maczugowców błonicy Corynebacterium ulcerans rozkłada mocznik i rozpuszcza żelatynę.

Czytaj dalej

Zarazki błonicy

Zarazki błonicy są mało odporne na działanie wysokich temperatur, w 328-331 K (55-58°C) giną w ciągu 10 minut, natomiast dobrze znoszą niskie temperatury oraz wielokrotne kolejne zamrażanie i odtajanie, a także wysuszenie w wysuszonych błonach dyfterycznych zachowują swoją żywotność i zakaźność przez 3-4 miesiące. W środkach spożywczych mogą przetrwać kilkadziesiąt dni. Powszechnie używane środki dezynfekcyjne zabijają maczugowce błonicy w krótkim czasie, np. 1% fenol lub 0,1% sublimat w ciągu 1 minuty.

Czytaj dalej

Candida albicans

Candida albicans jest zbudowana z szeregu antygenów ciepłostałych, co pozwala na różnicowanie z innymi gatunkami w obrębie rodzaju.

Właściwości fizjologiczne. W hodowli na agarze Sabourauda, w temperaturze pokojowej i 310 K (37°C), po 2-4 dniach tworzą się kolonie lśniące, wilgotne, o gładkiej powierzchni, białe lub kremowobiałe. Starsze kolonie są czasem szorstkie i pomarszczone. Kolonie wydzielają zapach drożdżowy, lekko kwaśny. Na pożywce płynnej faza S tworzy silne zmętnienie i osad. Nie spotyka się nigdy kolonii puszystych, tak charakterystycznych dla dermatofitów. W warunkach, w których brak węglowodanów, Candida wytwarza na podłożu z mąką kukurydzianą lub na agarze ryżowym chlamydospory twory okrągłe, duże, które znajdują się bądź na końcu pseudomycelium (położenie terminalne), bądź w jego obrębie (położenie intrakalarne). Rola chlamydospor nie jest jeszcze całkiem wyjaśniona.

Czytaj dalej

Rodzaj Leishmania

Rodzaj Leishmania należy również do wiciowców. Występują one u człowieka w formie małych bezwitkowych form. W warunkach natural-

nych rozwijają się w ustroju komara (Phlebotomus), u którego przechodzą cykl rozwojowy. Dla człowieka chorobotwórcze są: Leishmania tropica, Leishmania brasiliensis i Leishmania donovani.

Inne rodzaje mikoplazm

Oprócz dobrze poznanego rodzaju Mycoplasma dotychczasowe badania wskazują, że są mikoplazmy, które należałoby zgrupować w osobnych rodzajach. T-mikoplazmy (od ang. tiny – malutki tworzące małe kolonie).

Są to szczepy izolowane z błon śluzowych narządów moczowo-płciowych człowieka (bardzo często) i z błon śluzowych jamy nosowo-gardło- wej (rzadziej) człowieka, małp, psów i bydła. Głównymi cechami odróżniającymi je od innych mikoplazm są: 1. Zdolność do hydrolizy (rozkładu) mocznika, wytwarzanie znacznie mniejszych kolonii na podłożach stałych, szybki wzrost na pożywkach o pH 5,5-6,5 w atmosferze 90°/o N2 i 10°/o C02 z dodatkiem mocznika. 2. Brak rozkładu glukozy

Czytaj dalej

Grupa gorączek plamistych.

Grupa gorączek plamistych. Grupa ta dzieli się na dwie podgrupy: riketsjozy „Starego Świata” i riketsjozy „Nowego Świata”. Do podgrupy pierwszej zalicza się: gorączkę guzkową, śródziemnomorską (R. conorii), gorączkę kleszczową płd. Afryki (R. conorii var. pijperii), ospę riketsjową {R. akari), australijską gorączkę kleszczową (R. australis), kleszczowy dur plamisty płn. Azji (R. sibiricii).

Czytaj dalej

Wrażliwość na leki

Wrażliwość na leki. C. burnetii jest wrażliwa na antybiotyki o szerokim zakresie działania, tak w laboratorium, jak i w warunkach naturalnych.

Podstawowe cechy epidemiczne. Rezerwuarem zarazka jest bydło domowe, szczególnie owce oraz ptaki i gryzonie. Przenosicielami zarazków na człowieka są różne gatunki kleszczy pasożytujących na zwierzętach. Kleszcze te przechodząc na człowieka ssą krew i z aparatu gębowego wpuszczają zarazek do krwi. Drugi sposób przenoszenia to droga powietrz- no-pyłowa. Zarazki znajdujące się w wysuszonym kale lub w wysuszonej ślinie zwierząt w dogodnych warunkach mogą dostać się do płuc. Zarazki mogą znajdować się także w mleku chorych zwierząt.

Czytaj dalej

Antybiotykiem z wyboru jest gryzeofulwina

Wrażliwość na leki. Antybiotykiem z wyboru jest gryzeofulwina. Została ona izolowana w 1939 roku przez Oxforda i współpracowników z kro- pidlaka Pénicillium griseojulvum (Janczewski) i od 1958 roku stosowana jest u ludzi doustnie z dobrym wynikiem. Kuracja tym antybiotykiem musi trwać 4 tygodnie i jest bardzo kosztowna. Nie zauważono dotąd objawów ubocznych.

Czytaj dalej

W mikroskopie elektronowym

W mikroskopie elektronowym spostrzega się różne postacie tego zarazka. Można wyróżnić: ciałka olbrzymie, poligonalne o średnicy 1-2 !im, z wyraźnie zaznaczoną ścianą komórkową o budowie trójwarstwowej oraz błoną cytoplazmatyczną ciałka elementarne o postaci nieregularnej, najczęściej kulistej lub elipsoidalnej, posiadają trójwarstwową ścianę komórkową i błonę cytoplazmatyczną, dobrze widoczne rybosomy w cytoplaz- mie oraz ciałka pośrednie, w których szczególnie wyraźne są wstęgi DNA oraz rybosomy.

Czytaj dalej

MIKOPLAZMY I FORMY L BAKTERII

Od 1935 r. znane są tzw. formy L (przesączalne) bakterii. Formy te mają swój cykl rozwojowy, w bogatobiałkowym agarze wytwarzają kolonie bardzo podobne do kolonii Mycoplasma, wykazują podobny metabolizm i sposób rozmnażania, a także są oporne na działanie penicyliny. Z tego powodu wielu badaczy twierdziło, że mikoplazmy są formami L bakterii. Tylko jedna właściwość odgranicza te drobnoustroje. Z form L, w odpowiednich warunkach środowiska, można otrzymać normalne, wegetatywne komórki bakteryjne mikoplazmy natomiast nie zmieniają się. Z tego wynika, że do mikoplazm zalicza się te mikroorganizmy, które, jeśli są podobne do form L bakterii, nie potrafią przybrać postaci komórek bakteryjnych.

Czytaj dalej

RODZINA SPIROCHAETACEAE

Do rodziny Spirochaetaceae należy 5 rodzajów: Spirochaeta – wolno żyjące w zanieczyszczonych wodach słodkich (np. w ściekach kanalizacyjnych) oraz w środowisku morskim, Cristispira – komensale zwykle występujące u mięczaków oraz Borrelia, Treponema i Leptospira, które mogą być drobnoustrojami wolno żyjącymi w przyrodzie, komensalami lub wywołują schorzenia u człowieka i zwierząt.

Czytaj dalej