Grupa gorączek plamistych.

Grupa gorączek plamistych. Grupa ta dzieli się na dwie podgrupy: riketsjozy „Starego Świata” i riketsjozy „Nowego Świata”. Do podgrupy pierwszej zalicza się: gorączkę guzkową, śródziemnomorską (R. conorii), gorączkę kleszczową płd. Afryki (R. conorii var. pijperii), ospę riketsjową {R. akari), australijską gorączkę kleszczową (R. australis), kleszczowy dur plamisty płn. Azji (R. sibiricii).

Czytaj dalej

Wrażliwość na leki

Wrażliwość na leki. C. burnetii jest wrażliwa na antybiotyki o szerokim zakresie działania, tak w laboratorium, jak i w warunkach naturalnych.

Podstawowe cechy epidemiczne. Rezerwuarem zarazka jest bydło domowe, szczególnie owce oraz ptaki i gryzonie. Przenosicielami zarazków na człowieka są różne gatunki kleszczy pasożytujących na zwierzętach. Kleszcze te przechodząc na człowieka ssą krew i z aparatu gębowego wpuszczają zarazek do krwi. Drugi sposób przenoszenia to droga powietrz- no-pyłowa. Zarazki znajdujące się w wysuszonym kale lub w wysuszonej ślinie zwierząt w dogodnych warunkach mogą dostać się do płuc. Zarazki mogą znajdować się także w mleku chorych zwierząt.

Czytaj dalej

Antybiotykiem z wyboru jest gryzeofulwina

Wrażliwość na leki. Antybiotykiem z wyboru jest gryzeofulwina. Została ona izolowana w 1939 roku przez Oxforda i współpracowników z kro- pidlaka Pénicillium griseojulvum (Janczewski) i od 1958 roku stosowana jest u ludzi doustnie z dobrym wynikiem. Kuracja tym antybiotykiem musi trwać 4 tygodnie i jest bardzo kosztowna. Nie zauważono dotąd objawów ubocznych.

Czytaj dalej

W mikroskopie elektronowym

W mikroskopie elektronowym spostrzega się różne postacie tego zarazka. Można wyróżnić: ciałka olbrzymie, poligonalne o średnicy 1-2 !im, z wyraźnie zaznaczoną ścianą komórkową o budowie trójwarstwowej oraz błoną cytoplazmatyczną ciałka elementarne o postaci nieregularnej, najczęściej kulistej lub elipsoidalnej, posiadają trójwarstwową ścianę komórkową i błonę cytoplazmatyczną, dobrze widoczne rybosomy w cytoplaz- mie oraz ciałka pośrednie, w których szczególnie wyraźne są wstęgi DNA oraz rybosomy.

Czytaj dalej

MIKOPLAZMY I FORMY L BAKTERII

Od 1935 r. znane są tzw. formy L (przesączalne) bakterii. Formy te mają swój cykl rozwojowy, w bogatobiałkowym agarze wytwarzają kolonie bardzo podobne do kolonii Mycoplasma, wykazują podobny metabolizm i sposób rozmnażania, a także są oporne na działanie penicyliny. Z tego powodu wielu badaczy twierdziło, że mikoplazmy są formami L bakterii. Tylko jedna właściwość odgranicza te drobnoustroje. Z form L, w odpowiednich warunkach środowiska, można otrzymać normalne, wegetatywne komórki bakteryjne mikoplazmy natomiast nie zmieniają się. Z tego wynika, że do mikoplazm zalicza się te mikroorganizmy, które, jeśli są podobne do form L bakterii, nie potrafią przybrać postaci komórek bakteryjnych.

Czytaj dalej

RODZINA SPIROCHAETACEAE

Do rodziny Spirochaetaceae należy 5 rodzajów: Spirochaeta – wolno żyjące w zanieczyszczonych wodach słodkich (np. w ściekach kanalizacyjnych) oraz w środowisku morskim, Cristispira – komensale zwykle występujące u mięczaków oraz Borrelia, Treponema i Leptospira, które mogą być drobnoustrojami wolno żyjącymi w przyrodzie, komensalami lub wywołują schorzenia u człowieka i zwierząt.

Czytaj dalej

Rozpoznawanie mikrobiologiczne

Rozpoznawanie mikrobiologiczne polega na wykonywaniu odczynu aglutynacji metodą Weigla oraz OWD. Podejrzane są miana aglutynacyjne od 1 :40.

Zarazek pojawił się na terenie Wołynia w 1916 r. Po I wojnie światowej choroba ta zanikła. Ponownie pojawiła się na terenie Wołynia w latach 1941-1944. Ogniska endemiczne stwierdzono także na terenie Etiopii i Meksyku.

Czytaj dalej

Profilaktyka polega na

-2) wnikanie cyst przez drobne ubytki skóry, 3) przechodzenie trofozoitów z wydzielin zakażonych zwierząt przez przewód pokarmowy i drogi oddechowe, 4) przenoszenie się trofozoitów przez łożysko od matki do płodu.

Profilaktyka polega na unikaniu spożycia surowego mięsa, szczególnie przez kobiety ciężarne i na szczególnej ostrożności w pielęgnowaniu chorych zwierząt (koty). Wszystkie kobiety ciężarne powinny być przebadane w kierunku toksoplazmozy i przy podejrzeniu pierwotnego zakażenia poddane leczeniu bez względu na zaawansowanie ciąży.

Czytaj dalej

W erze antybiotyków

W erze antybiotyków wzrosła znacznie liczba wtórnych zakażeń Candida i pojawiły się groźne, śmiertelne zakażenia, dawniej nie znane. Wynika to z zaburzenia ekologii i biocenozy organizmu. Szczególnie podatny na egzogenne zakażenie jest ustrój niemowlęcy, a jeszcze bardziej wcześniaka. Obserwowano epidemiczne zakażenia w domach dziecka. Zdarza się częściej u dzieci karmionych sztucznie. Obecność Candida obserwuje się również u wielu zwierząt, szczególnie u kur i indyków, u których mogą wywoływać epidemie.

Czytaj dalej

Pałeczki Brucella melitensis

Podstawą podziału na gatunki są właściwości biochemiczne i serologiczne, wrażliwość na działanie bakteriofagów, wzrost w obecności

Pałeczki Brucella melitensis, bovis (abortus) i suis mają wiele cech wspólnych, dlatego będą omówione łącznie. Różnice międzygatunkowe zostaną podkreślone w tekście. Morfologia. Kształty i budowa są takie jak całego rodzaju.

Czytaj dalej

Prawie wszystkie zakażenia laboratoryjne

Oprócz tego stosuje się próbę skórną Frenkla i wykonuje się badania histologiczne, które mają znaczenie epidemiologiczne.

Materiałem przysłanym do badań może być krew, szpik, płyn mózgowo-rdzeniowy, plwocina, mocz, punktaty węzłów chłonnych. Izolacja pierwotniaka z materiału patologicznego jest metodą najpewniejszą, ale i najtrudniejszą. Wymaga ona często szeregu pasaży ślepych przez zwierzęta laboratoryjne i jest niebezpieczna dla personelu.

Czytaj dalej

WPROWADZENIE DO PROTOZOOLOGII LEKARSKIEJ

Pierwotniaki (Protozoa – gr.: protos- pierwszy, zoon- zwierzę) są jednokomórkowcami różniącymi się od bakterii różnorodnością form i posiadaniem jednego lub więcej jąder. Oprócz Balantidium, które jest dostrzegalne gołym okiem, wszystkie inne są mikroskopijnej wielkości. Wewnątrz zróżnicowanej cytoplazmy znajdują się organele, które umożliwiają im wykonywanie najrozmaitszych czynności. Poruszają się za pomocą wici lub rzęsek, albo, jeśli są pozbawione specjalnych organeli ruchu, przez przelewanie protoplazmy i tworzenie pseudopodiów.

Czytaj dalej

Wrażliwość na leki

Jeśli surowica jest dodatnia z którymkolwiek z serotypów użytych w badaniu wstępnym, w następnym etapie rozcieńcza się ją 1:100, 1:200, 1:400 itd. do 1:50 000 i nastawia się odczyn aglutynacyjny z danym szczepem, ustalając miano aglutynacyjne. Za miano diagnostyczne uważa się

-1:400 i wyżej. Ważne jest kilkakrotne badanie próbek krwi, w kilkudniowych odstępach czasu, celem stwierdzenia wzrostu miana przeciwciał, które mogą osiągać bardzo wysoki poziom (1:12 800, 1:25 000 i wyżej). Ze względu na konieczność utrzymywania w laboratorium do odczynu aglutynacji mikroskopowej, całego zestawu żywych szczepów, których hodowla jest trudna, wprowadzono do diagnostyki odczyn aglutynacji makroskopowej z antygenami formalizowanymi. Odczyn ten jest mniej czuły, aniżeli aglutynacja mikroskopowa i dlatego jest rzadziej stosowany. Przeprowadzono szereg prób nad wprowadzeniem do diagnostyki odczynu wiązania dopełniacza, ale odczyn ten wykazuje jedynie swoistość grupową i każdą surowicę dodatnią należy następnie przebadać w odczy-nie aglutynacji z żywymi leptospirami. Dlatego też jest rzadko stosowany.

Czytaj dalej

Cienkie rozmazy badanych narządów

Do podstawowych sposobów wykazywania obecności riketsji w jądrze, cytoplazmie lub poza komórką służy barwienie metodą Romanowskiego- -Giemsy.

Cienkie rozmazy badanych narządów (lub komórek z innych materiałów) utrwala się metanolem lub etanolem, albo mieszaniną etanolu i eteru przez 20-30 minut.

Zdrodowski poleca utrwalanie preparatów w utrwalaczu Bouina (nasycony wodny roztwór kwasu pikrynowego – 75 ml, formalina ch. cz. – 25 ml, lodowaty kwas octowy – 5 ml) przez 30 minut. Następnie preparat przemywa się przez 2-3 godziny w wodzie destylowanej. Wodę należy zmienić co najmniej trzy razy. Ten sposób utrwalania pozwala, po zabarwieniu, na dokładną obserwację mikrostruktury riketsji.

Czytaj dalej

Przebieg całego odczynu

b. Odczyn Weigla. Odczyn ten jest bardzo specyficzny i dlatego oddaje duże usługi w rozpoznawaniu tych przypadków, w których miana dla Proteus są ujemne lub niskie. Badaną surowicę rozcieńcza się tak samo, jak w odczynie Widala.

Przebieg całego odczynu i sposób odczytywania jest taki sam, jak przy odczynie Widala. Za odczyn dodatni uważa się miano 1:80. Prawie w 100% przypadków określonej riketsjozy odczyn ten wypada dodatnio.

Czytaj dalej